การซ้อมดนตรีก็เหมือนการก้าวเดินไปสู่จุดหมาย... 

ในการที่เราจะก้าวต่อไปข้างหน้า...มันเหนื่อยนะ
รู้สึกเหมือนถูกรั้งด้วยอิทธิพลอะไรหลายอย่าง


ถ้าเราแค่"คิด"ที่จะเดิน มันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี...แต่...แค่คิดมันไม่พอหรอก...


สิ่งที่สำคัญคือ"การควบคุม"การควบคุมขาให้มันก้าวเดินออกไป อุปสรรคสำคัญคือ ความขี้เกียจ ความขี้เกียจทำลายทุกอย่างจริงๆ ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา รู้สึกว่ามันไม่คุ้มค่าเลยแม้แต่น้อย เพราะเราขี้เกียจที่จะซ้อม มัวแต่อ้างโน่นอ้างนี่หลอกตัวเองไปวันๆ เอาเวลาไปหาเหตุผลที่จะมาอ้างให้วันนี้เราไม่ต้องซ้อม แล้วสุดท้าย ผลที่ออกมา ใครเสียใจมากที่สุด...ก็ตัวเองนั่นแหละ

ตอนนี้เราหยุดนิ่งมานานเกินไป...คนที่เดินคู่มากะเราไปไหนแล้วไม่รู้
ส่วนไอ้คนที่เดินตามมาก็กำลังจะแซง...แล้วเรามัวทำอะไรอยู่ล่ะ

ต่อไปนี้...ก็คงต้องเริ่มออกเดินซะที...

เพราะ...ถ้าเรามัวแต่คิด แต่ไม่ออกเดิน แล้วมันจะถึงจุดหมายหรอ??